Kleinkinderen


Een groepje kinderen in het zand ….
Niet zo maar kinderen, nee wij de kleinkinderen van mijn Oma Wassenaar.
Bij elkaar, naast het nieuwe zomerhuisje. Huisje De Brulboei op Terschelling.
Wij zagen elkaar niet zo vaak want de afstand Leeuwarden Wassenaar was toen, 60 jaar geleden groot.
Zo af en toe gingen we met de trein naar den Haag en dan het laatste stukje met de tram.
Maar bij de Brulboei hebben we elkaar toen gezien op die warme zomerdag zo lang geleden, toen we nog geen weet hadden van het leven dat zou komen.
Ik kan het warme zand nog voelen en ruiken ….
Plaatje van toen, toen we er nog allemaal waren.

Beer Wally


Wat is ECHT? Vroeg het konijn op een dag toen we lagen zij aan zij.
‘Betekent het dat er dingen binnen in je gonzen, en een uitstekende knop’?
‘Echt is niet hoe je gemaakt bent’, zei het hobbelpaard.
‘Het is iets dat met je gebeurt. Wanneer een kind heel lang van je houdt.
Niet zomaar om te spelen maar echt van je houdt, dan word je ECHT’.
‘Doet het pijn’, vroeg het konijn.
‘Soms wel’, zei het hobbelpaard, want hij zei altijd de waarheid.
‘Wanneer je ECHT bent, kan het je niet schelen’.
‘Gebeurt het plotseling ineens, net als opgewonden worden, of beetje bij beetje’?
‘Het gebeurt niet plotseling, ineens.
Je wordt. Er is een lange tijd voor nodig. Daarom gebeurt het niet zo vaak met mensen die gauw breken of scherpe kantjes hebben. Of die je zorgvuldig moet bewaren. Over het algemeen, tegen de tijd dat je ECHT bent, is je haar er praktisch afgeaaid, vallen je ogen uit, raken je pootjes los en ben je heel erg haveloos.
Maar deze dingen doen er helemaal niet toe als je eenmaal ECHT bent.
Je kunt niet lelijk zijn, behalve voor de mensen die het niet begrijpen’.

Uit: Margery Williams
‘The Velveteen Rabbit’

Werkplaats

Wat doe je nu in een werkplaats SoulCollage® ?

Ik gebruik dikwijls een thema als opmaat. Na een kort focusmoment of meditatie laten we dit thema los en gaan we aan het werk met het uitzoeken van plaatjes en het componeren van onze kaart.
Uit allerhande tijdschriften liggen plaatjes klaar, afbeeldingen van mensen, dieren, landschappen en meer. Het uitzoeken van plaatjes is onderdeel van het proces en doe je intuïtief.
Heb de plaatjes gekozen dan ga je ordenen, knippen of scheuren en plakken, zodat er een geheel ontstaat: een unieke persoonlijke kaart.
Als er een of (meerdere) kaart(en) klaar zijn ga je op onderzoek naar wat de kaart je te vertellen heeft. Je gaat je erin verplaatsen en zo een stuk van jezelf verkennen.
Je doet met een kleine groep. Een persoon schrijft op wat je vertelt zodat je dit na kunt lezen.

Als afsluiting van de workshop worden  de kaarten van alle deelnemers in een cirkel gelegd en lopen we er omheen.

Eiland

Dit eiland

Hoe zijn wij hier geland,
waartoe… vanwaar…?
ligt ergens aan het strand
dat vreemde schip nog klaar?
en als het anker is gelicht,
naar waar… naar waar…?

Stil, sluit de deuren dicht…
bemin elkaar…

A.Roland Holst

uit Voorbij de wegen 1920

Zusjes

Afgelopen week was de geboortedag van mijn zusje.
Een verjaardag vieren we al een tijd niet meer.
Ze is overleden na een ernstige ziekte.
De SoulCollage® kaart die ik onlangs maakte heet : Zusjes


Ik ben degene die mijn zusje stevig vasthoud op mijn schoot.
Ik ben degene die haar nooit los wil laten.
Ik ben degene die het jonge leven van 2 kleine meisjes geurend in zich draagt.

Rouw

Het is een lange tijd geleden dat ik hier was. Het afgelopen jaar was een jaar van rouw, van langzaam afscheid nemen van mijn moeder.
Woorden geven viel niet mee, woorden voor het verdriet en het gemis.
Het lezen van mijn Soulcollagekaarten heeft me geholpen in de zoektocht naar de juiste woorden.
ik ben de dood
Ik ben degene die het snoer van het leven heeft voltooid en mijn kleurrijke mantel op de oever achter mag laten.
Ik laat me gaan: over de horizon!

Kleur

Het werken met kleur is belangrijk voor me.
En dan toch is de titel van dit blog ‘onwijs grijs’
Ach grijs is natuurlijk een kleur evenals mijn haar ….

En wat zijn er veel ‘grijze haren’ kijk maar op mijn Pinterest-pagina

Moeder

quilts42

Op tweede paasdag is mijn moeder gestorven,

Ademloos in de storm
over de grote wilde zee gegaan.
Vergezeld door duizenden vogels.

Mijn moeder woonde op Terschelling en het maken van quilts was haar passie. Het pakken van sfeer en kleur dmv lappen was voor haar een uitdaging.
Een ingrijpende gebeurtenis voor ons als kinderen en kleinkinderen, zo allesbepalend de afgelopen maand dat ik er niet over kon schrijven, maar zo langzaam aan komt de behoefte om af en toe hier iets te delen weer boven.
En ja het hoort bij ‘onwijs grijs’ want grijs ben ik en onwijs gelukkig steeds meer.